Piraci ze Szwecji: klątwa Europarlamentu

Przegrany przez twórców The Pirate Bay proces zaowocował korzystnym wynikiem wyborów dla szwedzkiej Partii Piratów (Piratpartiet), która wprowadzi do Parlamentu Europejskiego dwóch członków.

- Czujemy, że złapaliśmy wiatr w żagle. Widzieliśmy oczywiście wcześniej sondaże, ale dziś jest zupełnie inaczej – widzimy prawdziwe wyniki na ekranie (…). Razem zdołaliśmy zmienić krajobraz europejskiej polityki. Nie ważne, jak skończy się ta noc – zmiana już nastąpiła – mówił serwisowi TorrentFreak Rick Falkvinge, lider ugrupowania, zaraz po ogłoszeniu wstępnych wyników – czytamy na stronach portalu Gazeta.pl.

Zmienili? Krajobraz polityki? Bzdura. Tym większa, że nawet gdyby to był tylko błąd w tłumaczeniu, we dwójkę panowie na zbyt wiele sobie w Brukseli nie pozwolą, poza brataniem się z podobnymi sobie ziomalami. Poza tym Szwecja to  inny kraj niż np. Francja, więc działania piratów może i wydają się interesujące, ale tylko na ich własnym podwórku. Napisałem “interesujące”, ale pamiętajmy, że wszystko zmierza do jednego – darmowego dostępu do kultury. Co może samo w sobie jest pociągające, ale tylko jednostronnie i na dodatek na krótką metę. Bo niby z czego artyści mieliby się utrzymywać, jeżeli każdy miałby możliwość ściągnąć sobie legalnie płytę za darmo w plikach? Z koncertów, powiecie. Ale co, jeżeli na granie koncertów nie mieliby czasu, zajmując się zarabianiem na chleb od 9 do 17? Zawsze przecież można sprzedać piosenkę na potrzeby reklamy. Tylko ilu takich szczęśliwców znamy? Tę wyliczankę można jeszcze długo kontynuować i pewnie każdy będzie miał swoje argumenty, ale zwróćmy uwagę na jedno – Szwedom wyjątkowo spodobało się słowo “piractwo”. Czyli innymi słowy kradzież. To coś, co naszym rodakom nie przychodzi łatwo. Boimy się nazywać rzeczy po imieniu, bo nie “pożyczamy”, nie “testujemy”, ale właśnie kradniemy. Kierując się takim myśleniem mógłbym sobie pójść do salonu Mercedesa i “pożyczyć” jakiś najnowszy model, żeby tylko “przetestować”, jak sprawdziłby się na wakacjach w Chorwacji. Brzmi ładnie? Na pewno miły pan za ladą by mi zaufał

Z newsów muzycznych: jest już zapowiadany jakieś dwie notki temu wywiad z O’Malleyem, zapraszam do lektury. Dotarła też nowa płyta Minsk i, niestety, ze srebrnego krążka nie brzmi dobrze. Nie wiem co zrobił z tym materiałem Sanford Parker, ale wszystko wskazuje na to, że albo facet ma kryzys, albo po prostu był przereklamowany. Cieszy za to świetna forma Coalesce, które pod wieloma względami przypomina mi wyjątkowo niedoceniany Soilent Green. To nie jest muzyka, która “chwyta” już przy pierwszym przesłuchaniu. Wymaga czasu i, o co obecnie coraz trudniej, uwagi. Świetny krążek nagrali muzycy pod batutą Johna Zorna – rzeczywiście romantyczny i… trochę dla windziarzy NIE polecam natomiast nowych dokonań Pelican i, co z bólem serca przyznaję, Petera Hammilla. Szkoda czasu.

W odtwarzaczu: Masachist – “Death March Fury”, Thelonious Monk – “Alone in San Francisco”, “The Limits Of Control” – O.S.T., Eels – “Hombre Lobo”.

~ - autor: matziek w dniu czerwiec 10, 2009.